BARAY DOOSTDARAN GOOROOHE SANDY , ALBUME JADIDESHAN BE ESEME Sabok Sangin BE ZOODY DAR INN SITE PAKHESH MISHAVAD. MONTAZER BASHID.
نوشته شده توسط آتی ملودی تی وی در بیست و ششم آبان 1385 ساعت 5:18 بعد از ظهر | لینک ثابت |
Coming Soon : Sunset To Sunrise By Siavash Ghomayshi 
نوشته شده توسط آتی ملودی تی وی در بیست و ششم آبان 1385 ساعت 5:14 بعد از ظهر | لینک ثابت |
نوشته شده توسط آتی ملودی تی وی در بیست و ششم آبان 1385 ساعت 2:53 بعد از ظهر | لینک ثابت |
كمتر كسي آنقدر عمر مي كند و از چنان سلامتي برخوردار است كه بتواند در آستانه يكصد سالگي به يك كشور جديد مهاجرت كند و در 105 سالگي شهروند آن كشور شود.
قوه بينايي و شنوايي خانم بابايي در 105 سالگي هنوز به خوبي كار مي كند
اما اين دقيقا همان كاري است كه صونا بابايي انجام داده است. او در 99 سالگي به آمريكا مهاجرت كرد و پس از شش سال اقامت در اين كشور اكنون به يكي از تازه ترين و سالخورده ترين شهروندان اين كشور بدل شده است.
خانم بابايي يكي از هفت هزار نفري بود كه سه هفته پيش در روز 25 اكتبر طي مراسمي در شهر پومونا در غرب لس آنجلس سوگند شهروندي ياد كردند.
وقتي خانم بابايي كه تنها با كمك عصا راه مي رود با موهاي يكدست سفيد و چشمان درخشان در جايگاه خود نشست تا آماده مراسم شود يكي از مقام ها با صداي بلند اعلام كرد كه "توجه بفرمائيد: ما يك بانوي 105 ساله داريم كه هنوز راه مي رود". اين حرف جمعيت حاضر در سالن را غرق شادي كرد.
روز بعد از مراسم عكس خانم بابايي صفحه اول روزنامه لس آنجلس تايمز را مزين كرد. بسياري ديگر از رسانه هاي آمريكايي هم خبر شهروند شدن او را منعكس كردند.
خانم بابايي به لس آنجلس تايمز گفت: "آمريكا چتر بزرگي است كه به خيلي ها فرصت مي دهد زيرش پناه بگيرند. به خاطر خوش قلبي مردم آمريكا مي خواهم جزوي از آنها باشم."
او نه تنها يكي از تازه ترين بلكه همچنين يكي از سالخورده ترين شهروندان آمريكاست. به گفته اداره خدمات شهروندي و مهاجرت آمريكا در ميان كساني كه شهروند اين كشور مي شوند خانم بابايي از نظر سني در جاي چهارم قرار دارد.
اما اين دقيقا همان كاري است كه صونا بابايي انجام داده است. او در 99 سالگي به آمريكا مهاجرت كرد و پس از شش سال اقامت در اين كشور اكنون به يكي از تازه ترين و سالخورده ترين شهروندان اين كشور بدل شده است.
خانم بابايي يكي از هفت هزار نفري بود كه سه هفته پيش در روز 25 اكتبر طي مراسمي در شهر پومونا در غرب لس آنجلس سوگند شهروندي ياد كردند.
وقتي خانم بابايي كه تنها با كمك عصا راه مي رود با موهاي يكدست سفيد و چشمان درخشان در جايگاه خود نشست تا آماده مراسم شود يكي از مقام ها با صداي بلند اعلام كرد كه "توجه بفرمائيد: ما يك بانوي 105 ساله داريم كه هنوز راه مي رود". اين حرف جمعيت حاضر در سالن را غرق شادي كرد.
روز بعد از مراسم عكس خانم بابايي صفحه اول روزنامه لس آنجلس تايمز را مزين كرد. بسياري ديگر از رسانه هاي آمريكايي هم خبر شهروند شدن او را منعكس كردند.
خانم بابايي به لس آنجلس تايمز گفت: "آمريكا چتر بزرگي است كه به خيلي ها فرصت مي دهد زيرش پناه بگيرند. به خاطر خوش قلبي مردم آمريكا مي خواهم جزوي از آنها باشم."
او نه تنها يكي از تازه ترين بلكه همچنين يكي از سالخورده ترين شهروندان آمريكاست. به گفته اداره خدمات شهروندي و مهاجرت آمريكا در ميان كساني كه شهروند اين كشور مي شوند خانم بابايي از نظر سني در جاي چهارم قرار دارد.
خانم بابايي براي راه رفتن تنها نياز به عصا دارد
يك مرد ارمني 117 ساله پيرترين مهاجري بود كه در سال 1997 در لس آنجلس تابعيت اين كشور را پذيرفت.
آنتوان بابايي، كوچكترين فرزند خانم بابايي كه 57 سال دارد، مي گويد كه مادرش هنوز سوزن نخ مي كند، قوه بينايي اش 20/20 است و گوش هايش هم خوب مي شنود.
خانم بابايي اكنون با يكي از فرزندانش در دامنه رشته كوه هاي سن جاسينتو در شهر "پام دزرت" (Palm Desert) كاليفرنيا كه از لحاظ جغرافيايي و طبيعي بي شباهت به زادگاهش نيست زندگي مي كند.
او در سال 1901 در روستاي كوهستاني قاراباغ در غرب درياچه اروميه متولد شد و در 12 سالگي ازدواج كرد.
حاصل اين ازدواج 10 فرزند است كه اكثر آنها به آمريكاي شمالي مهاجرت كرده اند. سابقه مهاجرت فرزندان خانم بابايي به اواسط دهه 60 ميلادي برمي گردد. او همچنين 13 نوه و شش نتيجه دارد.
مختار، همسر خانم بابايي در 103 سالگي پس از 84 سال زندگي مشترك فوت كرد. بزرگترين فرزند او، محمد، 11 سال قبل در سن 68 سالگي دار فاني را وداع گفت.
خانم بابايي كه در حدود 70 سال پيش شناسنامه گرفته راز طول عمر خود را در هوا و غذاي خوب مي داند. با خنده مي گويد آب و هوا و غذاي سالم به علاوه يك خانواده خوب سلامتم را تضمين كرده است. به خصوص به انگور و ماست قاراباغ اشاره مي كند.
اما پرس و جويي درباره خانواده اش نشان مي دهد نقش وراثت در سلامت و طول عمر او كمرنگ نيست.
يك مرد ارمني 117 ساله پيرترين مهاجري بود كه در سال 1997 در لس آنجلس تابعيت اين كشور را پذيرفت.
آنتوان بابايي، كوچكترين فرزند خانم بابايي كه 57 سال دارد، مي گويد كه مادرش هنوز سوزن نخ مي كند، قوه بينايي اش 20/20 است و گوش هايش هم خوب مي شنود.
خانم بابايي اكنون با يكي از فرزندانش در دامنه رشته كوه هاي سن جاسينتو در شهر "پام دزرت" (Palm Desert) كاليفرنيا كه از لحاظ جغرافيايي و طبيعي بي شباهت به زادگاهش نيست زندگي مي كند.
او در سال 1901 در روستاي كوهستاني قاراباغ در غرب درياچه اروميه متولد شد و در 12 سالگي ازدواج كرد.
حاصل اين ازدواج 10 فرزند است كه اكثر آنها به آمريكاي شمالي مهاجرت كرده اند. سابقه مهاجرت فرزندان خانم بابايي به اواسط دهه 60 ميلادي برمي گردد. او همچنين 13 نوه و شش نتيجه دارد.
مختار، همسر خانم بابايي در 103 سالگي پس از 84 سال زندگي مشترك فوت كرد. بزرگترين فرزند او، محمد، 11 سال قبل در سن 68 سالگي دار فاني را وداع گفت.
خانم بابايي كه در حدود 70 سال پيش شناسنامه گرفته راز طول عمر خود را در هوا و غذاي خوب مي داند. با خنده مي گويد آب و هوا و غذاي سالم به علاوه يك خانواده خوب سلامتم را تضمين كرده است. به خصوص به انگور و ماست قاراباغ اشاره مي كند.
اما پرس و جويي درباره خانواده اش نشان مي دهد نقش وراثت در سلامت و طول عمر او كمرنگ نيست.
دو پسر خانم بابايي در شهر پام دزرت كاليفرنيا رستوران دارند
برادر بزرگ او 117 سال زندگي كرد و خواهر و برادر كوچكترش كه به ترتيب 97 سال و 101 سال دارند هنوز در قيد حياتند. دو برادر ديگر او فوت كرده اند.
اما زندگي براي خانم بابايي خالي از مشقت نبوده است. چنانچه بسياري از ايرانيان تا پيش از فرا رسيدن عصر مدرن تجربه كرده اند ناامني به خصوص در اثر درگيري هاي قبيله اي گريبانگير كشور بود.
او تعريف مي كند كه در كودكي براي گريز از قبايل متجاوز مجبور بوده است با خانواده اش در چاه هاي آب پنهان شود. سال هايي را به ياد مي آورد كه با خانواده شوهرش در قلعه اي موسوم به "سنگ كاظم" در كنار درياچه اروميه تحت محاصره كردها بود. شوهر خانم بابايي از سرداران كاظم خان بود.
اشتياق و علاقه اي كه با آن خاطراتش را نقل مي كند نشان مي دهد نور زندگي تا چه حد در وجودش مي تابد.
او در پاسخ به اين سوال كه شگفت انگيزترين چيزي كه در اين 105 سال ديده چه بوده است روزي را به ياد مي آورد كه در صفحه تلويزيون ها شاهد پا گذاشتن انسان بر كره ماه بود. با خنده اي زيركانه تعريف مي كند كه آدم ها روي سطح ماه بند نمي شدند و با هر قدم به هوا مي رفتند.
هرچند زندگي در آمريكا و در كنار فرزندانش را با آغوش باز پذيرفته اما از گذشته و ريشه هايش با حسرت ياد مي كند.
برادر بزرگ او 117 سال زندگي كرد و خواهر و برادر كوچكترش كه به ترتيب 97 سال و 101 سال دارند هنوز در قيد حياتند. دو برادر ديگر او فوت كرده اند.
اما زندگي براي خانم بابايي خالي از مشقت نبوده است. چنانچه بسياري از ايرانيان تا پيش از فرا رسيدن عصر مدرن تجربه كرده اند ناامني به خصوص در اثر درگيري هاي قبيله اي گريبانگير كشور بود.
او تعريف مي كند كه در كودكي براي گريز از قبايل متجاوز مجبور بوده است با خانواده اش در چاه هاي آب پنهان شود. سال هايي را به ياد مي آورد كه با خانواده شوهرش در قلعه اي موسوم به "سنگ كاظم" در كنار درياچه اروميه تحت محاصره كردها بود. شوهر خانم بابايي از سرداران كاظم خان بود.
اشتياق و علاقه اي كه با آن خاطراتش را نقل مي كند نشان مي دهد نور زندگي تا چه حد در وجودش مي تابد.
او در پاسخ به اين سوال كه شگفت انگيزترين چيزي كه در اين 105 سال ديده چه بوده است روزي را به ياد مي آورد كه در صفحه تلويزيون ها شاهد پا گذاشتن انسان بر كره ماه بود. با خنده اي زيركانه تعريف مي كند كه آدم ها روي سطح ماه بند نمي شدند و با هر قدم به هوا مي رفتند.
هرچند زندگي در آمريكا و در كنار فرزندانش را با آغوش باز پذيرفته اما از گذشته و ريشه هايش با حسرت ياد مي كند.
خانم بابايي با يكي از پسرهايش در شهر "پام دزرت" در دو ساعتي لس آنجلس زندگي مي كند
او كه به زبان آذري حرف مي زند با افتخار مي گويد كه اسم پدرش حبيب و نام مادرش دلبر بود. اما وقتي از پدرش صحبت مي كند به فارسي مي گويد: "پدرم خيلي خوشگل بود." و البته اين زيبايي به او هم به ارث رسيده است.
در پاسخ به اين سوال كه آيا هنوز به ديدار خانواده اش در قاراباغ مي رود براي يك لحظه بغض گلويش را مي گيرد و مي گويد برادرش هنوز آنجا زندگي مي كند و در سفرهاي ايران به ديدارش مي رود.
اما معلوم است كه در آمريكا به او خوش مي گذرد و مي گويد كه "من هم مال اينجا هستم و هم مال ايران." خانواده هم بي دريغ به او محبت مي كنند. آنتوان، پسر خانم بابايي، در دقايقي كه به ديدار او رفته ايم چندين بار روي مادر را مي بوسد.
اكثر بچه ها، نوه ها و نتيجه هايش در آمريكاي شمالي زندگي مي كنند و دلبستگي به آنها بوده كه او را در اين سن به اين سرزمين دوردست كشانده است.
اداره مهاجرت آمريكا خانم بابايي را به خاطر ملاحظات سني از انجام آزمون تاريخ و زبان انگليسي معاف كرد.
او پس از ياد كردن سوگند شهروندي در پاسخ به سوال خبرنگاران كه به عنوان شهروند جديد چه خواهد كرد گفت: "من حالا يك آمريكايي هستم. مي خواهم راي بدهم."
او كه به زبان آذري حرف مي زند با افتخار مي گويد كه اسم پدرش حبيب و نام مادرش دلبر بود. اما وقتي از پدرش صحبت مي كند به فارسي مي گويد: "پدرم خيلي خوشگل بود." و البته اين زيبايي به او هم به ارث رسيده است.
در پاسخ به اين سوال كه آيا هنوز به ديدار خانواده اش در قاراباغ مي رود براي يك لحظه بغض گلويش را مي گيرد و مي گويد برادرش هنوز آنجا زندگي مي كند و در سفرهاي ايران به ديدارش مي رود.
اما معلوم است كه در آمريكا به او خوش مي گذرد و مي گويد كه "من هم مال اينجا هستم و هم مال ايران." خانواده هم بي دريغ به او محبت مي كنند. آنتوان، پسر خانم بابايي، در دقايقي كه به ديدار او رفته ايم چندين بار روي مادر را مي بوسد.
اكثر بچه ها، نوه ها و نتيجه هايش در آمريكاي شمالي زندگي مي كنند و دلبستگي به آنها بوده كه او را در اين سن به اين سرزمين دوردست كشانده است.
اداره مهاجرت آمريكا خانم بابايي را به خاطر ملاحظات سني از انجام آزمون تاريخ و زبان انگليسي معاف كرد.
او پس از ياد كردن سوگند شهروندي در پاسخ به سوال خبرنگاران كه به عنوان شهروند جديد چه خواهد كرد گفت: "من حالا يك آمريكايي هستم. مي خواهم راي بدهم."
__________________
نوشته شده توسط آتی ملودی تی وی در بیست و پنجم آبان 1385 ساعت 6:42 بعد از ظهر | لینک ثابت |
آتی تی وی
كاربران حاضر در سايت :
نفر
